The Kerry Ring

Vanochtend weer lekker  op tijd wakker, uurtje of 7, even uitdrijven kopje thee en ontbijtje op bed terwijl onze herkauwende vrienden ons aan zaten te staren. Het leek wel of ze ons een goede morgen toewensten ( beetje fantasie mag toch) Het was droog maar wel zwaar bewolkt. Het begon een beetje op te klaren en wij waren dus om een uur of negen op pad richting Killarney. Wij dus vol goede moet richting The ladies View waar we gisteren per fiets zijn geweest. Toen kregen we  pas in de gaten hoe ver en hoe stijl die weg was. Wij wel een beetje trots op onze oude knieën. Hebben we samen met Bosch toch mooi gedaan. terwijl we naar boven reden kwamen we langzaam maar zeker in laag hangende bewolking terecht en dus motregen die overging regen. Die regen soms met  bakken tegelijk hebben we de hele dag gehouden. Soms werd het zelfs zo mistig dat je geen 50 meter zicht meer had. En dan over die ultra smalle wegen met om de haverklap een tegenligger. Soms zelfs zo smal vandaag dat we voor of achteruit moesten steken om een gaatje te vinden voor de passage. En dan rijden er ook gewoon grote touringcars over diezelfde weggetjes…..

Het was ook nog eens behoorlijk druk in onze ogen en ik moet er niet aan denken om hier in juli en augustus te rijden,,, niet te doen.. file file.

Het uitzicht op de Ring van Kerry was dus vandaag niet om over naar huis te schrijven en op sommige van de mooiste stukken van de Wild Atlantic water Way de beroemde kustweg hier. Dat is dan jammer maar het is niet anders. Bij het hoogtepunt van deze route, de Kerry Cliffs, was het een ander verhaal. Om te beginnen zijn De Cliffs privé bezit en moet je dus betalen om die te kunnen zien, niet te veel 5 euro pp, dus dat viel wel mee bovendien mocht je daar ook voor plassen dus dat was mooi meegenomen. Bij de Cliffs kwam het met bakken uit de hemel vallen, dus wij onze speciaal gekochte regenbroeken aan ( jawel Corrie, gebruikt) en vervolgens de weg naar die Cliff’s op waar het steeds harder ging waaien. Bij het eerste gedeelte aangekomen werden we al beloond en ik vond het al genoeg, Jacqueline wou echter helemaal naar het topje en dat was maar goed ook want het natuurgeweld was fenomenaal om te zien en te horen. Op de terugweg hebben we elkaar vast gehouden om niet gewoon omver te worden geblazen door de wind. Onze eerste gastheer Fergus had al gezegd dat de Cliff’s Of Kerry prachtig zijn maar dat je ze eigenlijk moet zien in slecht weer. Moest dus wel even aan hem denken. Dus jammer, van die regen, de plaatjes en filmpjes laten toch het wel erg mooie dingen zien. Dus…….. Nou beoordelen jullie die zelf maar.